×
Welkom Reisverslagen Reizen Boeken Anders Reizen Contact

Fietsvakantie Costa Rica

Van oceaan naar oceaan door een kamerplantenland

Reisverslag: Pieter Parmentier
Foto's: Pieter Parmentier

Fietsen door Costa Rica, van de Caribische naar de Pacifische kust via landschappen met honderden soorten planten en dieren; over vulkaanhellingen, door regenwouden vol enorme kamerplanten, langs mangrovebossen en palmenstranden. Door dorpen en stadjes met een vriendelijke bevolking, restaurantjes en hotelletjes in alle soorten. Elke dag een ander klimaat: warm maar niet te droog.

San José is geen buitengewoon mooie stad en voor fietsen tamelijk ongeschikt, maar het vliegtuig komt nou eenmaal, na bijna een etmaal reizen, aan in de centraal gelegen hoofdstad van Costa Rica. In San José is het lekker weer: bewolkt en 25 graden. Dat zal het deze reis voortdurend zijn; ideaal fietsweer dus met regen, wind, soms felle zon en bijna nooit koud.

Je merkt eigenlijk niet dat San José op 1200 meter hoogte ligt maar wel dat de Chinese president op bezoek is. Alle agenten uit het hele land zijn opgetrommeld om de stad te bewaken, dus wij kunnen niet overal heen.

Omdat het maandag is zijn de musea gesloten, dus dat kon toch al niet, maar ook een aantal straten zijn verboden gebied. Geen probleem, want wij zijn hier vooral om te acclimatiseren.

Tortuguero

Ingeklemd tussen rivier en oceaan

De fietsen zijn heelhuids overgevlogen en vervolgens in elkaar gezet in de kelder van het hotel. De rest van onze bagage is er ook, dus wat let ons om vroeg te ontbijten en op pad te gaan. We hebben van het reisbureau een routeboekje meegekregen dat we regelmatig zullen volgen.

Eerst willen we naar de Caribische kust. Waar de weg ophoudt, stallen we onze fiets bij een busstation en gaan verder met de boottaxi naar Tortuguero. Er valt vandaag ruim 100 mm regen. Zo blijft dit land wel groen!

Tortuguero, ingeklemd tussen rivier en oceaan, is moeilijk bereikbaar en dus interessant voor ons en voor de backpackers die je hier veel ziet. Het ligt aan de rand van het gelijknamige nationale park. Tortuguero betekent schildpaddendorp en het is ook bekend vanwege drie soorten bedreigde zeeschildpadden die hier op het strand hun eieren leggen.

Tortuguero is een wonderlijk oord met een jaren 60-uitstraling en bijbehorende gedrogeerde man die in de modder ligt te slapen. Het hotelletje van miss Miriam is geweldig, hoewel we ons beddengoed ‘s nachts goed moeten vasthouden vanwege de storm.

Veel hotels, restaurants, kerken en huizen hebben geen glas maar alleen horren in de ramen. Dit eerste logeeradres noemen we ‘ons horhuisje’.

De volgende ochtend laten we ons nog vóór het ontbijt strikken voor een kanotocht door het omringende regenwoud. Een mooie ervaring vanwege de onvoorstelbare hoeveelheid opdringende biomassa en de stevige Nicaraguaan die het z’n eer te na vindt om ons te laten meeroeien en veel weet te vertellen over de flora en fauna.

Hij wijst ons o.a. een Jezus Christ Leguaan, die zo heet omdat hij over het water lijkt te lopen.

Arenal

De meest actieve vulkaan van Costa Rica

Nog dezelfde dag reizen we terug naar de bewoonde wereld, want een beetje haast hebben we nog wel. Dat zal pas overgaan als we ons ‘van oceaan naar oceaan’-doel hebben bereikt: fietsen van de Caribische Zee naar de Pacific. Tot Aguas Zarcas, wat halverwege de centrale hoogvlakte van Costa Rica ligt, rijden we over tamelijk drukke asfaltwegen.

Welke kant we op moeten is niet altijd duidelijk bij gebrek aan plaatsnaam- en richtingborden. Onderweg naar Sarapiqui lonkt de Poásvulkaan (2700 meter). Ik kan nauwelijks wachten om m’n eerste echte berg in Midden-Amerika te beklimmen maar op deze eerste fietsdag zou dat gekkenwerk zijn. Verstandig, want na twee weken blijkt dat we hem bij wijze van spreken fluitend naar boven kunnen rijden.

De naar zeggen meest actieve vulkaan van Costa Rica komt in zicht: de Arenal. We zien al snel dat ons plan om hem ‘s nachts te bestijgen vanwege het lavavuurwerk niet haalbaar is.

Het weer is nog steeds van slag door de tropische storm die we net ontlopen hebben. Op het tv-journaal zien we ondergelopen steden in het noordwesten van het land.

Het Arenalmeer en omgeving doet ons sterk aan Zwitserland denken en tot onze verbazing komt tegen de tijd dat we wel genoeg gefietst hebben een Zwitserse nederzetting in beeld, compleet met chalets, kerkje en tandradbaantje. Het blijkt een heerlijk hotel waar we tevens onze was kunnen laten doen. De volgende ochtend blijkt dat ook m’n fietscomputer keurig schoon is. Foutje; zat nog in m’n fietsshirt. Gevolg is helaas wel dat we nu niet meer weten hoe ver en hoe hoog we zijn, waardoor de routebeschrijving moeilijk te volgen is.

Tilaran, ten zuiden van het Arenalmeer, is de stormstad van CR. Het waait hier hard van november tot april en extra hard op de dag dat wij komen aanwaaien. Het aanbevolen hotel en de Amerikaanse eigenaren vergoeden echter veel. Ze zijn hartelijk en behulpzaam maar lijken zelf ook veel last van de wind te hebben.

Het muziekfestival gaat daarentegen gewoon door, de deelnemende Tico’s en Tica’s (zoals de Costa Ricanen zichzelf noemen) zijn het gewend.

Golf van Nicoya

Alles bruist, kwettert, fluit, brult, tjirpt en borrelt

De volgende dag stormt het nog steeds en we hebben een stuk snelweg voor de boeg. Dus regelen we een taxibusje dat ons wegbrengt. Wonderlijk is dat je vijftig kilometer verderop in totaal ander weer terecht komt.

Nog dezelfde dag fietsen we in zwoele omstandigheden over halfverharde maar goed te berijden wegen door een parkachtig landschap richting de volgende verrassing. Eén van de mooiste kanten aan deze reis is de afwisseling. Iedere dag is volslagen anders dan de vorige.

Door een lieflijk landschap dalen we af naar de Golf van Nicoya, wat bruist, kwettert, fluit, brult, tjirpt en borrelt. Dat laatste doen wij als we moe maar voldaan aan de bar van de Ensenada Lodge in Abangares gaan zitten om dit moois in ons op te nemen.

Hier hebben Europeanen een paradijs gerealiseerd op een haciënda van 350 hectare.

We krijgen een van de horhuisjes toegewezen van de Italiaanse eigenaren. Het is riant, met twee dubbele bedden en een enkel bed. Je hoort ons niet klagen. Het eten is heerlijk, het uitzicht prachtig, de bediening vriendelijk en we vinden dat we een extra dag hier wel hebben verdiend.

Een Engels echtpaar neemt ons mee naar een bergtop om de zonsondergang te zien. Het is opvallend dat mensen het leuk of interessant vinden om met ons (als fietsers?) contact te hebben en wij laten ons dat aanleunen. Dat wij iedereen vriendelijk bejegenen (hola, buenos dias) helpt waarschijnlijk ook.

Nog een dag doorbrengen in dit oord lijkt ons geen bezwaar en Nederlandse toeristen nodigen ons uit om mee te gaan met hun bootexcursie. Hun tractor-, paard- en massage-excursie laten we aan ons voorbij gaan.

Het zijn aardige mensen en we zien de meest bijzondere planten en dieren, zoals zeearenden, fregatvogels, pelikanen, luiaards, brulapen, krokodillen en kolibries.

Mijn hoogtepunt van deze reis (in dat opzicht) is een lichtgevend groene kolibrie van drie centimeter lang. Ook als ik later hoor dat er in Costa Rica meer dan honderd soorten kolibries zijn, blijft dit voor mij een wonderbaarlijke ontmoeting.

Samara

Het palmenstrand van de reisbureaufolders

Hoewel we het aan de Golf van Nicoya nog lang zouden kunnen uithouden, gaan we verder. Om zeven uur stappen we op voor een mooie maar loodzware etappe over heuvels die bergen blijken te zijn met stijgingspercentages tot boven de 20%. Het is de zwaarste etappe van de hele reis en we naderen onze fysieke grenzen dicht. Ik kom op het idee om ergens onderweg af te steken en zo een etappe uit het boekje over te slaan.

Marokko 160x600

Zelf een reisverslag schrijven

De honderden reisverslagen op deze site zijn allemaal geschreven door reizigers zoals jij en ik. Ook jouw verslagen zijn welkom: over nieuwe bestemmingen, maar ook over bestemmingen waarover al verslagen op de site staan. We mailen je graag onze uitgebreide tips en aanwijzingen voor het schrijven en aanleveren van een reisverslag.
Ik wil zelf schrijven!